kulerzynka Wolontariusz NL
![Wolontariusz NL Wolontariusz NL](http://www.forum.niebieskalinia.pl/images/rangi/wltr1.gif)
Dołączył: 21 Lip 2008 Posty: 1553 Skąd: Kraków
|
Wysłany: Pon Sie 17, 2009 14:38 Temat postu: Prawo dziecka do szacunku |
|
|
Prawo dziecka do szacunku
Monika Doroszkiewicz
Każdy rodzic wie, że dziecko potrzebuje opieki, miłości, ciepła i czułości. Często zapominamy jednak, że małemu człowiekowi należy się również szacunek. Dziecko, któremu nie okazywano szacunku, wyrasta z poczuciem niższej wartości i nie umie szanować innych ludzi.
Kiedyś było oczywiste, że prawo do szacunku mają jedynie dorośli, a dzieci powinny być tylko posłuszne. XX wiek przyniósł wiele zmian w sposobie wychowania. Prekursorem walki o prawa dziecka był Janusz Korczak (1878-1947), który mówił, że jest ono istotą rozumną i powinno być traktowane z takim szacunkiem, jak dorosły. Domagał się uznania dziecka za pełnowartościowego człowieka od chwili narodzin. Rodzice zastanawiają się jednak: „Co właściwie znaczy okazywanie szacunku dziecku?” „Jak mam nie naruszać granic jego prywatności, a jednocześnie wychowywać?”
Poważnie traktuj potrzeby i uczucia dziecka
Podstawą szacunku okazywanego dziecku jest poważne traktowanie jego potrzeb, uczuć i trosk. Nawet jeśli z twojej perspektywy wydają się błahe, to dziecko przeżywa je bardzo mocno. Każdy z nas może być smutny, albo zły. Często jednak odmawiamy prawa do tych uczuć dzieciom. Mówimy: „Tylko tchórze się boją”, albo: „Nie ładnie jest się złościć.” W ten sposób lekceważymy to, co czuje nasze dziecko. Jednocześnie jest mu trudniej zapanować nad emocjami, niż dorosłemu. Lepiej więc z troską podejść do niego: „Rozumiem, że boisz się ciemności, ja też się bałam, jak byłam mała. Zapewniam cię, że nie ma potworów, ale włączę małą lampkę nocną.” Dowiedz się dlaczego twoje dziecko jest złe. Może ma jakieś problemy.
Obdarzaj dziecko akceptacją
Oczekując na dziecko rodzice często mają wiele wyobrażeń na jego temat, myślą: „Na pewno będzie zdolnym piłkarzem, jak jego tata”, albo: „Wyrośnie na naukowca, jak mama.” Tymczasem każdy człowiek od chwili narodzin jest odrębną istotą. Ma prawo do swoich własnych upodobań, talentu, czy temperamentu. I nie muszą one być zgodne z marzeniami rodziców. Ważne jest jednak, żeby akceptowali oni dziecko. Nie zapisywali na naukę gry na pianinie, jeśli ono woli grać w piłkę. Niech będzie szczęśliwym, pełnym pasji piłkarzem, niż sfrustrowanym muzykiem. Osoby o wysokim poczuciu własnej wartości lepiej potrafią szanować potrzeby innych, niż ci, którzy nie doświadczyli akceptacji.
Słuchaj, co mówi twoje dziecko
Słuchanie tego, co dziecko ma nam do powiedzenia jest podstawą wychowania. To najprostszy sposób, żeby dowiedzieć się, co dzieje się w świecie naszego syna, czy córki. Jeśli rodzic nie może przerwać pracy, żeby porozmawiać z maluchem, lepiej powiedzieć: „Zaczekaj kilka minut, muszę skończyć pracę, a potem z tobą porozmawiam.” Skup się na tym, co mówi dziecko, nie rób w tym czasie kilku rzeczy na raz, rzucając od niechcenia jakieś uwagi.
Maluchy żyją teraźniejszością, one nie potrafią odłożyć swoich problemów na później. I nie rozumieją dlaczego sprawy dorosłych miałyby być ważniejsze od ich własnych. To dlatego dziecko często potrafi wtargnąć nagle w środek rozmowy mamy z ciocią. Nie oznacza to, że zawsze mamy pozwolić dziecku na przerwanie dyskusji w dowolnym momencie. Nie lekceważ dziecka mówiąc: „Odejdź, nie wtrącaj się kiedy dorośli rozmawiają”, ale wytłumacz mu spokojnie: „Mama teraz porozmawia z ciocią, a potem zajmę się tobą.”
Wyznaczanie granic, to nie brak szacunku
Często można jednak zaobserwować odwrotną sytuację, kiedy rodzice tak bardzo koncentrują się na potrzebach dzieci, że zapominają o tym, że oni są równie ważni. Szacunek nie polega na nieograniczonej niczym swobodzie dziecka. Ono potrzebuje jasno wytyczonych granic, wtedy czuje się bezpieczne. Wyznaczanie zasad postępowania nie oznacza braku szacunku. Jest tylko określeniem, co wolno, a czego robić nie można.
Nie można też dopuścić do sytuacji, kiedy dziecko obraża rodzica. W konsekwencji maluch potrafi powiedzieć do matki: „Jesteś głupia”, a do taty: „Ty palancie”. W takich sytuacjach nie trzeba wpadać w panikę, krzyczeć na dziecko, ale wyjaśnić, że te słowa są pogardliwe, sprawiają innym przykrość.
Dziecko ma prawo do prywatności
Rodzice chcą wiedzieć, co robią ich dzieci, żeby poznać ich potrzeby. Jednak nawet mały człowiek ma prawo mieć swój świat i odrobinę prywatności. Potrzebuje miejsca, które będzie tylko dla niego.
To nie prawda, że dziecko nie odczuwa wstydu. Nie mów publicznie o problemach malucha z nauką, czy siusianiem do łóżka. Upokorzysz je tym. Wołając malucha chcesz, żeby natychmiast się pojawił. Dziecko też ma prawo powiedzieć: „Za chwilę, chcę skończyć to, co robię”.
Dawaj dobry przykład
Możemy dziecku bardzo dużo mówić, dlaczego tak ważne jest okazywanie szacunku innym. Nie uwierzy nam jednak, jeśli będzie widziało, że za naszymi słowami nie idą czyny. Kiedy słyszy, że tata z lekceważeniem mówi o babci, a mama obrzuca epitetami ciocię, na nic zdadzą się długie wykłady na temat szacunku. Dzieci są dobrymi obserwatorami i kiedy widzą, że rodzice z szacunkiem i miłością zwracają się do siebie, przejmują dobre wzorce. Przy okazji uczenia dzieci szacunku dla innych, warto przyjrzeć się własnemu postępowaniu.
źródło. wp.pl _________________
![](http://images33.fotosik.pl/447/af70d3391dbbfa7f.jpg) |
|